«Χριστουγεννιάτικη Ἱστορία», Ἀναγνωστικό Β’ Δημοτικοῦ 1948

Εἶναι παραμονὴ Χριστουγέννων. Βράδυ καὶ τὸ κρύο ἔξω εἶναι τσουχτερό. Τὸ χιόνι σὰν ἄσπρο σεντόνι σκεπάζει τοὺς δρόμους τοῦ χωριοῦ καὶ τὰ γύρω βουνά. Ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα πῆγαν στὴν ἐκκλησία. Τὰ παιδιὰ εἶναι λυπημένα, γιατὶ δὲν πῆγαν κι ἐκεῖνα. Τότε ἡ γιαγιά, γιὰ νὰ διώξη τὴ στενοχώρια τῶν παιδιῶν, ἄρχισε νὰ τοὺς λέη τὴ χριστουγεννιάτικη ἱστορία.

– Μιὰ φορά, ξεκίνησε ἕνας φτωχὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν καλύβα του νὰ βρῆ φωτιά. Γύριζε ἀπὸ πόρτα σὲ πόρτα, χτυποῦσε νὰ τοῦ ἀνοίξουν κι ἔλεγε:

– Βοηθῆστε με, καλοί μου ἄνθρωποι! Ἡ γυναίκα μου γέννησε ἕνα παιδάκι… Πρέπει ν’ ἀνάψω φωτιά, γιὰ νὰ ζεστάνω κι αὐτὴ καὶ τὸ μωρό. Μὰ ἦταν νύχτα. Ὅλοι κοιμόνταν κλεισμένοι στὰ σπίτια τους καὶ κανένας δὲν ἔδινε ἀπάντηση στὰ παρακάλια του. Ὁ ἄνθρωπος ὅλο καὶ προχωροῦσε καὶ ξεμάκραινε ἀπὸ τὴ φτωχή του καλύβα.

Κάποτε εἶδε μακριὰ ἕνα μικρό φῶς. Ὅλος χαρά, πὼς θάβρισκε πιὰ φωτιά, κίνησε κατὰ κεῖ. Ὅταν πλησίασε, εἶδε πὼς ἦταν μιὰ μεγάλη φωτιὰ κι ὁλόγυρά της ἦταν ξαπλωμένα ἕνα κοπάδι ἄσπρα πρόβατα.

Τὸ κοπάδι τὸ φύλαγε ἕνας γεροβοσκός.

Κι ὁ ἄνθρωπος ποὺ χρειαζόταν τὴ φωτιά, πλησίασε τὰ πρόβατα καὶ εἶδε, πὼς στὰ πόδια τοῦ βοσκοῦ ἦταν ξαπλωμένα τρία μεγάλα σκυλιά.

Ὅταν πλησίασε ὁ ἄνθρωπος τὰ σκυλιά, ἐκεῖνα ξύπνησαν κι ἄνοιξαν τὰ μεγάλα τους στόματα, γιὰ νὰ γαβγίσουν. Μὰ ἡ φωνή τους παράλυσε στὸ στόμα τους καὶ κανένα γάβγισμα δὲν τάραξε τὴ νυχτερινὴ ἡσυχία.

Τότε ὁ ἄνθρωπος εἶδε, πὼς ἀνασηκώθηκε ἡ τρίχα τους, πὼς γυάλισαν τὰ δόντια τους καὶ πὼς ρίχτηκαν ἐπάνω του. Ἔνιωσε πὼς ἕνα σκυλὶ τὸν ἅρπαξε ἀπὸ τὰ γόνατα, τ’ ἄλλο ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸ τρίτο κρεμάστηκε ἀπὸ τό λαιμό του. Μὰ τὰ δόντια τους ἔμειναν παράλυτα καὶ τὰ σκυλιά, χωρὶς νὰ τοῦ κάνουν κανένα κακό, τραβήχτηκαν.

Τότε ὁ ἄνθρωπος ἔκαμε νὰ πλησιάση στὴ φωτιά, μὰ τὰ πρόβατα στριμώχτηκαν τὸ ἕνα κοντὰ στό ἄλλο, τόσο πολύ, ποὺ δὲν εἶχε ποῦ νὰ πατήση. Τότε κι αὐτὸς ἄρχισε νὰ πατάη στὶς πλάτες τους, μὰ κανένα ἀπὸ τὰ πρόβατα οὔτε κουνήθηκε,οὔτε ξύπνησε.

Τότε ὁ Γιαννάκης ρώτησε:

Διαβάστε περισσότερα »

https://hristospanagia3.blogspot.com/2018/12/1948.html

Ποιός φταίει; Τά μῆλα ἤ ἡ μηλιά;

Όταν ένα δένδρο το κόψεις, τα κλαδιά του ξεραίνονται σε ελάχιστο χρόνο. Όταν το περιποιείσαι και το ποτίζεις, τα κλαδιά του γίνονται όλο και πιο πράσινα, όλο και πιο δροσερά. 

Δένδρο είναι οι γονείς. Κλαδιά είναι τα παιδιά τους.Όταν λοιπόν οι γονείς, που είναι η ρίζα και ο κορμός, τρέφονται με νηστείες, με προσευχές, με ελεημοσύνες, με καλά έργα, ο Θεός φυλάει τα παιδιά· και προχωρώντας με το παράδειγμά τους γίνονται καλοί χριστιανοί και καλοί άνθρωποι.

Όταν οι γονείς κάνουν αμαρτίες, που κάνουν το δένδρο του σπιτιού τους να ξεραίνεται, και προ παντός όταν εκείνοι το κόβουν με τα ίδια τους τα χέρια, τότε τα παιδιά τους ξεραίνονται πνευματικά· πεθαίνουν ψυχικά· γίνονται από χίλιες δύο πλευρές προβληματικά πρόσωπα!… 

Και ο Θεός τότε, τιμωρεί τους γονείς εκείνους και τους βάζει στη κόλαση, μαζί με τα παιδιά τους, που τα γέννησαν και τα πήραν στο λαιμό τους.* 

Όταν έχουμε μια μηλιά, που κάνει ξινά μήλα, ποιόν κατηγορούμε; Ποιός φταίει; Τα μήλα ή, η μηλιά; Ασφαλώς η μηλιά φταίει.Λοιπόν. Γίνετε σεις η μηλιά καλό δένδρο, κάνετε σεις έργα καλά, να γίνουν και τα παιδιά σας καλά.

Μας λέει η Αγία Γραφή:Από τότε που έφτιαξε ο Θεός τον Αδάμ, είχαν περάσει τρεισήμισι χιλιάδες (3.500) χρόνια. Και σε τόσα χρόνια δεν είχε πεθάνει παιδί πριν από τον πατέρα του από φυσικό θάνατο.Τότε ζούσε ένας άνδρας που τον έλεγαν Θάρα. Αυτός με παγίδα του διαβόλου ήταν ο πρώτος που έφτιαξε είδωλα. Και έβαλε τα παιδιά του να τα προσκυνάνε σαν Θεό (Γεν. 11, 24-32).Από τότε άρχισαν τα παιδιά να πεθαίνουν πριν από τους γονείς τους. Έτσι τιμώρησε ο Θεός τον Θάρα

Κάθε αμαρτία που κάνουν οι γονείς, είναι δηλητήριο στις ψυχές των παιδιών τους. Και κάνει τα παιδιά ξερόκλαδα.Το διαζύγιο είναι τσεκούρι στην ρίζα.Δεν αφήνει τίποτε! Τί φοβερή αμαρτία!…

(Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Διδαχή Ζ’, διασκευή).

http://omothimadon.gr/?p=39942

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2017/06/blog-post_76.html#more

Είμαι ο πατέρας του κλέφτη…!

Μία αληθινή διδακτική ιστορία έμπονης προσευχής από την Κορέα.

…Ο οκτάχρονος γιoς της οικογένειας είναι πολύ ζωηρός. Και στο παρελθόν έχει προκαλέσει προβλήματα και ανησυχίες στους γονείς του. Αλλά η τελευταία πράξη του τους άφησε άναυδους…

Συνήθως, όταν ο Β. επιστρέφει από το σχολείο, η μητέρα του ελέγχει την σχολική του σάκα και συζητάει μαζί του πώς πέρασε στο σχολείο, τι μάθημα έκανε, τι βαθμό πήρε στην ορθογραφία κ.λ.π. Μια μέρα στην σάκα η μητέρα βρήκε χρήματα. Μετά από αλλεπάληλες ερωτήσεις τελικώς ο Β. ομολόγησε ότι τα έκλεψε. Η μητέρα κράτησε την ψυχραιμία της και προσπάθησε να εξακριβώσει τον τρόπο και τον λόγο της κλοπής.

Πρέπει νά ξεχωρίζουμε ἀπό τούς ἄλλους; Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Πρέπει νά ξεχωρίζουμε ἀπό τούς ἄλλους; 1ο Μέρος.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 06-02-2016 (Συνάξεις Παιδιῶν στόν Ἱ. Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).
http://hristospanagia3.blogspot.gr

Διασκέδαση ἤ ψυχαγωγία; Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

Διασκέδαση ἤ ψυχαγωγία; Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία στίς 28-11-2015
(Σύναξη παιδιῶν)

http://hristospanagia3.blogspot.gr

Σάββας Ἡλιάδης, «Μήτρα κακοτεκνίας» τό σημερινό σχολεῖο

«Μήτρα κακοτεκνίας» το σημερινό σχολείο

 

Ηλιάδης Σάββας, δάσκαλος

 

      Αλήθεια, θα μπορούσε να αναρωτηθεί ο καθένας και περισσότερο ένας αγωνιζόμενος στο δρόμο του Θεού, θα μπορούσε να αναρωτηθεί: Τι μπορεί να προσφέρει το σημερινό σχολείο στην κατά Χριστό ζωή και τον αγώνα για τη  σωτηρία της ψυχής σ` ένα παιδί, το οποίο, αυτό διδάχτηκε  στο σπίτι του και καθόρισε κατά κάποιον τρόπο το σχέδιο της ζωής του; Σ` ένα παιδί, που έφυγε από τα χέρια της οικογένειάς του, από τα πέντε  του χρόνια  μ` αυτές τις προϋποθέσεις, μ` αυτήν την απλοϊκή αλλά συγκεκριμένη πίστη και δόθηκε στα χέρια του σχολείου, στα χέρια των δασκάλων και γενικότερα στα χέρια της κοινωνίας, για να συνεχίσει την πορεία του αυτή;

      Αγωνιώδες ερώτημα, που μπορεί να μην ακούγεται, να μην εκφράζεται δημοσίως, αλλά βοά στα εσώψυχα των γονιών και τυραννάει και βασανίζει ψυχές: «Πού στέλνω το παιδί μου;».

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2016/01/blog-post_707.html

"Ἡ ἀξία τῶν γονέων κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Χρυσόστομο"

 

Τρεις δασκάλους έβαλε ο Θεός, για να μας οδηγούν στην θεογνωσία και την αρετή. Την κτίση, την συνείδηση και τους γονείς. Η κτίση κάνει τον θεατή να εκπλήσσεται με την θέα της και βλέποντας τα θαυμάσια της να οδηγείται προς τον Θεό. «Οι ουρανοί διηγούνται δόξα Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα» (Ψαλ. 18,2). Η συνείδηση μας δόθηκε, ώστε να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι είναι καλό και κακό. Ο έλεγχος της συνειδήσεως μας δείχνει τα λάθη μας και μας καλεί να τα διορθώσουμε. Η κτίση και η συνείδηση είναι άφωνοι δάσκαλοι. Διδάσκουν χωρίς να μιλούν. Οι γονείς είναι ο τρίτος δάσκαλος. Οι γονείς είναι δάσκαλοι με το παράδειγμα της ζωής τους αλλά και με φωνή. Με παραινέσεις και συμβουλές, αλλά και με έλεγχο και με τιμωρία κάποτε, μας οδηγούν στο Θεό, στο σωστό και την αρετή.

Ο Θεός ενέβαλε στους γονείς το πατρικό και μητρικό ένστικτο, ώστε από τη φύση να είναι υποχρεωμένοι να αγαπούν τα παιδιά. Και το έκανε αυτό για να τους έχουμε εκπαιδευτές στην αρετή. Γιατί η εκπαίδευση είναι πολύ δύσκολο και κουραστικό έργο και δεν μπορεί να το φέρει εις πέρας κάποιος, αν δεν αγαπά πολύ το πρόσωπο που εκπαιδεύει. Να γνωρίζουμε λοιπόν ότι τον πατέρα δεν τον κάνει το να σπείρει μόνο το παιδί, αλλά και να το εκπαιδεύσει καλά· ούτε η κυοφορία κάνει κάποια μητέρα αλλά η καλή ανατροφή. Και ότι αυτό είναι σωστό, ότι δηλαδή όχι η φύση αλλά η αρετή κάνει τους γονείς, φαίνεται στο ότι κάποτε αναγκάζονται να αποκηρύξουν τα τέκνα τους και να υιοθετήσουν άλλα, που πολλές φορές δεν έχουν καμμία συγγένεια μεταξύ τους. Τι λοιπόν θα μπορούσε να υπάρξει πιο παράδοξο από αυτό, όταν εκείνους που τους γέννησαν τους διώχνουν και εισάγουν στη θέση τους άλλους, που δεν τους γέννησαν.

Συνεπώς η προαίρεση είναι πιο δυνατή από τη φύση κι αυτή κάνει μάλλον τους γονείς και όχι εκείνη. Και είναι έργο της κηδεμονίας του Θεού, το ότι ούτε χωρίς την φυσική διάθεση επέτρεψε να γίνονται τα παιδιά, ούτε και τα άφησε όλα σ’ αυτήν. Γιατί, αν δεν αγαπούσαν οι γονείς τα παιδιά τους από φυσική ανάγκη αλλά από την συμπεριφορά και την αρετή τους, τότε θα πετούσαν τα παιδιά έξω από το σπίτι τους και το γένος μας θα καταστρεφόταν. Επίσης, αν τα άφηνε όλα στην τυραννική εξουσία της φύσεως, το γένος μας θα οδηγείτο από το κακό στο χειρότερο. Γι’ αυτό ο Θεός την αγάπη των γονέων την εμπιστεύτηκε και στη φυσική ανάγκη και στην συμπεριφορά των παιδιών. Έτσι και να τα συγχωρούν, όταν σφάλλουν, και να τα τιμωρούν παιδαγωγικά, όταν εκτρέπονται. Έδωσε εντολή να τα αγαπούν, αλλά και έβαλε μέτρο στην αγάπη και όρισε επίσης αμοιβή για την ανατροφή τους.

Για το ότι υπάρχει αμοιβή, και όχι μόνο για τους άνδρες αλλά και για τις γυναίκες, άκουσε πως μιλά η Γραφή και σ’ αυτές γι’ αυτά, και όχι λιγώτερο σ’ αυτές από όσο στους άνδρες. Γιατί, αφού ο Παύλος είπε, «η γυναίκα απατήθηκε και παρέβηκε την εντολή», πρόσθεσε «θα σωθεί όμως με την τεκνογονία» (Α´Τιμ. 2,15). Αυτό που είπε ο Παύλος σημαίνει το εξής· ‘Πονάς, γιατί η πρώτη η γυναίκα σε έβαλε σε αγωνίες και πόνους και μακροχρόνια κύηση; Όμως μη δυσανασχετείς, γιατί δεν υποφέρεις τόσο πολύ από τους πόνους του τοκετού και τις ταλαιπωρίες, όσο κερδίζεις, αν θέλεις, από την ανατροφή των παιδιών. Διότι, αν τα παιδιά που γεννώνται δεχθούν την κατάλληλη αγωγή και οδηγηθούν στην αρετή με τη δική σου φροντίδα, αυτό γίνεται αιτία και αφορμή πολλής σωτηρίας για σένα και, μαζί με τα δικά σου κατορθώματα, θα δεχθείς και για την φροντίδα αυτών μεγάλη αμοιβή’.

Και για να μάθεις ότι την μητέρα δεν την κάνει μόνο η γέννηση, ούτε σ’ αυτό απόκειται η αμοιβή, και αλλού ο Παύλος μιλώντας για χήρα είπε αυτό, «εάν ανέθρεψε παιδιά» (Τιμ. 5,10) και δεν είπε εάν ‘γέννησε παιδιά’. Διότι το ένα οφείλεται στην προαίρεση, ενώ το άλλο στην φύση. Γι’ αυτό κι εδώ, αφού είπε, «θα σωθεί διά της τεκνογονίας», δεν σταμάτησε εδώ αλλά προσέθεσε· «εάν παραμείνουν στην πίστη και στην αγάπη και στον αγιασμό με σωφροσύνη» (Α´Τιμ. 2,15). Αυτό που λέει σημαίνει το εξής· ‘Τότε θα λάβεις μεγάλη αμοιβή, εάν τα παιδιά που γεννήθηκαν παραμείνουν στην πίστη και στην αγάπη και στον αγιασμό. Εάν λοιπόν τα οδηγείς σ’ αυτά, αν τα παρακινείς, αν τα διδάσκεις, αν τα συμβουλεύεις, για την φροντίδα σου αυτή σε περιμένει από το Θεό μεγάλη αμοιβή’.

Ας μη νομίζουν λοιπόν οι γυναίκες ότι είναι ξένο γι’ αυτές να φροντίζουν και θηλυκά και αρσενικά παιδιά. Διότι δεν έκανε εδώ διάκριση του γένους, αλλά και κει απλώς είπε «εάν ανάθρεψε παιδιά» και εδώ, «εάν παραμείνουν στην πίστη και στην αγάπη και στον αγιασμό». Ώστε πρέπει να φροντίζουμε για τα παιδιά και των δύο φύλων και προπαντός οι γυναίκες που μένουν και περισσότερο στο σπίτι. Γιατί τους άνδρες αποσπούν και οι αποδημίες και οι φροντίδες της αγοράς και οι υποθέσεις πολλές φορές της πόλεως, ενώ η γυναίκα όντας απαλλαγμένη από κάθε τέτοιου είδους φροντίδα, θα μπορούσε πιο άνετα να φροντίσει για τα παιδιά, αφού έχει πολύ ελεύθερο χρόνο.

Ι. Χρυσοστόμου έργα, Ε.Π.Ε. 8 Α, σσ. 21·23·
Για την επιμέλεια· ΑΡΧΙΜ. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
 http://iskiriaki.com/wordpress/archives/5640#more-5640

Ἐπιείκεια ἢ αὐστηρότητα;

• Εκτύπωση

Προβλήματα τῆς σύγχρονης οἰκογένειας

Ἐπιείκεια ἢ αὐστηρότητα; Εἶναι ἕνα δί­­λημμα αὐτό, ποὺ βασανίζει πολλοὺς γονεῖς ὅταν ἔχουν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ λάθη τῶν παιδιῶν τους, μικρότερες ἢ μεγαλύτερες ἐκτροπές. Πῶς θὰ φερθοῦν; Νὰ κάνουν πὼς δὲν βλέπουν καὶ νὰ ἀμνηστεύσουν τὸ λάθος ἢ νὰ πατάξουν μὲ σκληρότητα τὴν ἐσφαλμένη συμ­περιφορά;
Εἶναι γεγονὸς ὅτι πολλοὶ γονεῖς, εἴτε διότι δὲν προλαβαίνουν νὰ ἀσχοληθοῦν συστηματικὰ μὲ τὰ παιδιά τους εἴτε διότι ἔτσι τὸ θεωροῦν καλύτερο, τὰ ἀφήνουν νὰ φέρονται ὅπως θέλουν, χωρὶς νὰ παρεμβαίνουν δυναμικὰ καὶ νὰ τὰ καθοδηγοῦν ὑπεύθυνα. «Τὰ παιδιὰ θὰ καταλάβουν μό­να τους τὸ σωστό», λένε. «Αὐτὸ ­πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐλεύθερη ἐπιλογή τους. Θὰ διδαχθοῦν ἀπὸ τὰ λάθη τους. Δὲν πρέπει νὰ τὰ καταπιέζουμε μὲ δυναμικὲς παρεμβάσεις καὶ τιμωρίες».
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὅμως λέει ὅτι αὐτὸς ποὺ λυπᾶται νὰ τιμωρήσει τὸ παιδί του, τὸ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια.

Τί πρέπει νά διδάξουν οἱ γονεῖς στά παιδιά, 1ο μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, 1ο ΜΕΡΟΣ.
ΑΡΧ. ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ.ΟΜΙΛΙΑ 4/06/2010

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Μητέρα Πρόσεχε! Τά θεμέλια τῆς ἀγωγῆς

  ΜΗΤΕΡΑ ΠΡΟΣΕΧΕ! ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ (Ἐπισκ. Εἰρηναίου)
Ἐξηγήσαμε ἤδη, ὅτι ἡ χριστιανική ἀγωγή τῶν παιδιῶν πρέπει ν’ ἀρχίζει ἀπό τή βρεφική ἡλικία, ἐπειδή τά πρῶτα πέντε-ἕξι χρόνια εἶναι τά πιό σπουδαῖα καί ἀποφασιστικά γιά ὁλόκληρη τήν ὑπόλοιπη ζωή τοῦ ἄνθρωπου. Δείξαμε ἀκόμα σέ τί, γενικά, πρέπει νά συνίσταται ἡ ἀγωγή, καί συγκεκριμένα, ὅτι οἱ γονεῖς ὀφείλουν νά ξεριζώνουν ἀπό τήν ψυχή τῶν παιδιῶν κάθε κακό καί νά τά καθοδηγοῦν σέ κάθε καλό. Στό κεφάλαιο αὐτό, καθώς καί στά ἑπόμενα, θά δοῦμε ἀναλυτικότερα ποιά ἐλαττώματα κυρίως πρέπει νά ξεριζώνουν, καί ποιές καλές ἀρχές πρέπει νά τούς ἐμπνέουν.
Σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ σοφοῦ Σολομώντα, «ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου» (Παροιμ. 1:7). Μέ βάση αὐτό, ἡ πρώτη ἀρετή πού πρέπει νά καλλιεργοῦν οἱ γονεῖς στίς ψυχές τῶν παιδιῶν τους, καί μάλιστα ὅσο τό δυνατό νωρίτερα, εἶναι, νομίζω, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἡ πίστη καί ἡ εὐλάβεια σ’ Αὐτόν.
Ἀλλά γιατί — θά ρωτήσετε ἴσως — πρέπει ἐμεῖς, οἱ γονεῖς, καί κυρίως οἱ μητέρες, νά διδάσκουμε στά παιδιά τήν πίστη καί τήν εὐσέβεια ἀπό τή νηπιακή ἡλικία;