Τά παιδιά μου εἶναι στό Χριστό ;

 Σε κάποιο αρχονταρίκι μιας μονής στο Άγιον Όρος ακολουθεί η παρακάτω συζήτηση

–          Καλησπέρα σας.

–          Καλησπέρα και σε σας.

–          Θα μείνετε μέρες στο μοναστήρι ;

–          Μόνο δύο μέρες.

–          Έχετε παιδιά;

–          Ναι, τρία.

–          Να σας ζήσουν. Στον Χριστό είναι τα παιδιά σας ;

Το κριτήριο είναι ο Χριστός αλλά δεν μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει να είναι «καλά» τα παιδιά μας εξωτερικά˙ σπουδές, γάμοι, καλοπέραση, χρήμα, να κυλάει καλά η επίγεια ζωούλα μας. Για τη σωτηρία ούτε λόγος. Δεν με ενδιαφέρει αν τα παιδιά μου είναι στον Χριστό, με απασχολεί απλά να συμπληρώσουν τα κουτάκια της ζωής, αυτά για τα οποία παλεύει ο κόσμος. Δηλαδή : Να μεγαλώσεις, να σπουδάσεις, να βρεις δουλειά, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και στο τέλος να δεις εγγόνια και να τα χαρείς. Αν συμπληρώσεις αυτά τα κουτάκια πέτυχες! Αυτές οι καταστάσεις όμως δεν σώζουν από μόνες τους , δηλαδή δεν αρκεί απλά να κάνω έναν γάμο αλλά το που θα πάω τον γάμο. Στον αγιασμό ή στον γκρεμό; 

Δεν φτάνει να κάνω παιδιά, διότι και τα ζώα γεννούν , αλλά σημασία έχει πού θα οδηγήσω αυτή τη νέα ζωή που μου εμπιστεύτηκε ο Χριστός. Δυστυχώς δεν βλέπουμε τα πράγματα σύμφωνα με αυτόν τον τρόπο.

Δεν θέλουμε να δούμε τα παιδιά μας με κριτήριο τον Χριστό, διότι μας πονάει το θέμα, ιδιαίτερα αν τα παιδιά μας δεν είναι στον Δρόμο της σωτηρίας. Κάνουμε προσευχή να κάνει το παιδί μας έναν καλό γάμο για να το «αποκαταστήσουμε», αλλά δεν βάζουμε το γόνατο κάτω στην προσευχή για να ανοίξει ο Χριστός την καρδιά του και να μπει στον δρόμο της σωτηρίας.

Το ότι σαν γονείς θα δώσουμε όλοι λόγο αν οδηγήσαμε τα παιδιά μας στην σωτηρία , όπως φυσικά και οι ανάδοχοι για τα πνευματικά τους παιδιά δεν μας ενδιαφέρει.

Οι περισσότεροι γονείς έχουν τον λεγόμενο γονεϊκό «εγωϊσμό». Αν πεις ότι κάτι κάνουν λάθος τα παιδιά τους  ή οι ίδιοι στη διαπαιδαγώγηση, σε φάγανε . Δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, θέλουν να διαμορφώσουν τα παιδιά σύμφωνα με ένα κοσμικό μοντέλο του εγωϊσμού τους.

Ποιος ενδιαφέρεται αν το παιδί του εξομολογείται ; Αν είναι στον δρόμο του Θεού ; Και αν δεν είναι, ποιος γονιός γονατίζει κάθε βράδυ για να παρακαλέσει τον Χριστό; Δεν μας ενδιαφέρει η ψυχή του παιδιού μας , μας ενδιαφέρει απλά το σώμα του ώστε αν συμβεί κάτι να το πάμε στον γιατρό και εξωτερικά κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά. Από την άλλη, αν υπάρχουν ευθύνες σε μας δεν τις βλέπουμε και αν το πράγμα φτάσει στον γκρεμό λέμε την φράση «Εμ τι να κάνουμε, έτσι βγήκε, εγώ εξάλλου του έδωσα τα πάντα». Φυσικά στη λέξη πάντα, δεν είναι ο Χριστός, αλλά η υλική κτίση (ντύσιμο, φαγητό, σπουδές, βόλτες, χρήματα, χαβαλές).

Βλέπουμε τα παιδιά χειρότερα από τα κουτάβια. Πάμε στην Εκκλησία να κάνουμε παράκληση και δίνουμε τα ονόματα στον Ιερέα με μια σειρά κοσμικών αιτημάτων από πίσω

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε να παντρευτεί το παιδί μου και να αποκατασταθεί»

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε να βρει δουλειά και να βγάζει λεφτά ακόμα και ας μην είναι τόσο ηθικό αυτό που θα κάνει»

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε να μου φέρει ένα εγγονάκι το παιδί μου και να  του δώσει το όνομά μου»

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε να χωρίσει η κόρη μου γιατί αυτός δεν έχει λεφτά»

Σπάνια δέχεται η Παναγία αιτήματα όπως :

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε το παιδί μου να μπεί στον δρόμο της σωτηρίας»

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε το παιδί μου να βρεί ένα καλό πνευματικό και να ωφεληθεί»

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε το παιδί μου να κάνει ένα γάμο και να βαδίσει τον δρόμο του αγιασμού»

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε το παιδί μου να μετανοήσει και να βιώσει τον Χριστό»

«Αχ, Παναγία μου βοήθησε το παιδί μου αν ανοίξει την καρδιά του στο  θέλημα  του Θεού»

«Αχ, Παναγία μου προστάτεψε το παιδί μου από κάθε δαιμονική πλάνη ώστε να έχει βοήθεια στο, δρόμο του Θεού»

«Αχ, Παναγία μου αν είναι η κόρη μου να μου φέρει εγγόνι να είναι ευλογημένο αν είναι πάλι να μη μου φέρει να είναι ευλογημένο, ότι είναι καλύτερο για τη σωτηρία »

«Αχ, Παναγία μου ο γιος μου , μου είπε ότι θέλει να γίνει μοναχός βοήθησε τον να στερεωθεί στην απόφαση του ώστε ο δρόμος αυτός να είναι για τη σωτηρία του και ας μην τον ξαναδώ ποτέ».

Αν κάποιος γονιός είναι στη δεύτερη κατηγορία, τότε γνωρίζει πραγματικά την αποστολή που του έχει δοθεί και έχει καταλάβει την ευθύνη που του αναλογεί.

Οπότε για τη ζωή των παιδιών μας να μας ενδιαφέρει η σωτηρία τους και τίποτε άλλο, αυτό να παρακαλάμε . Όσον αφορά το πώς, αυτό είναι έργο του Κυρίου μου και της συνέργειας της ελευθερίας του ανθρώπου. Σε αυτή την αγωνία θα βοηθήσει και η δική μας προσευχή.

http://euxh.gr/index.php

https://agathan.wordpress.com/2015/11/20/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C/ 

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/11/blog-post_403.html

Μή διώχνετε τό Θεό ἀπό τά παιδιά σας

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Τά παιδιά καί οἱ ἅγιοι ἀφοσιώνονται σέ Σένα Κύριε. Οἱ ἄλλοι ἐπαναστατοῦν ἐναντίον Σου. Τά παιδιά καί οἱ ἅγιοι εἶναι ἡ διαχωριστική γραμμή ἀνάμεσα στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν (ἡ φωτεινή ὕπαρξη) καί στό σκόταδι τῆς ἀνυπαρξίας (Ματθ. 18. 2-5).

Οἱ φύλακες τῶν παιδιῶν ὀνομάζουν τούς ἑαυτούς των, γονεῖς καί ἐγκαταλείπουν τά παιδιά Σου στό χάος.

Οἱ φύλακες παρουσιάζονται ὡς γονεῖς καί γι᾽ αὐτό καθοδηγοῦν τά παιδιά Σου σάν νά εἶναι προσωπική τους ἰδιοκτησία. Ἀκριβῶς γι᾽ αὐτό παρεκτρέπονται καί διασποῦν τό ρόλο τους.

Τά παιδιά πού ἐσεῖς οἱ φύλακες ἔχετε ἀπαγάγει ἀνήκουν σέ κάποιον ἄλλον καί σεῖς εὐθύνεστε γιά κλοπή καί ληστεία.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

«Τά μεγάλα αὐτῷ χαρίζου, μή τά μικρά»

Να του χαρίζεις τα μεγάλα, όχι τα μικρά. "Άκουε τον Παύλο που λέγει: «Aνατρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Να μη φροντίζεις να τον κάνεις ρήτορα, αλλά να τον εκπαιδεύεις να φιλοσοφεί. Διότι όταν δεν υπάρχει η ρητορεία, δεν υφίσταται καμία βλάβη, όταν όμως δεν υπάρχει η φιλοσοφία, κανένα κέρδος δεν προκύπτει από τους αμέτρητους ρητορικούς λόγους.

Χρειάζονται τρόποι κι όχι λόγια, ήθος και όχι ικανότητα, έργα και όχι λόγια.

Διαβάστε περισσότερα »

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/08/blog-post_43.html#more

Ἄν γίνετε ἅγιοι, θά σώσετε τά παιδιά σας!

Πριν από κάμποσα χρόνια,

πριν ή τηλεόραση, μπεί τόσο καθοριστικά στη. ζωή μας, στο Παρίσι χάθηκε ένα πεντάχρονο κοριτσάκι.
Ή άστυνομία τό βρήκε,

όμως τό παιδί είχε ύποστεί τόσο ισχυρό σόκ,

ώστε ήταν αδύνατο να δώσει όποιαδήποτε πληροφορία.

Ούτε ονόματα, ούτε διεύθυνση, ούτε τηλέφωνο,

ούτε τ’ όνομά του δε θυμόταν.

Άπό τό σόκ είχε άπενεργοποιηθεί τελείως ή μνήμη.

Γιατροί καί άστυνόμοι βρέθηκαν προς στιγμήν σε αδιέξοδο.

Τότε ό εισαγγελέας πήρε τό παιδί

«Οἱ γονεῖς πού ἀγαποῦν τόν Θεό πρέπει νά χαίρονται καί νά τόν εὐχαριστοῦν γιά τίς δοκιμασίες, τίς ὁποῖες ὑποφέρουν τά παιδιά τους γιά χάρη τοῦ Κυρίου· πρέπει ἐπίσης νά παρακινοῦν τά παιδία τους στούς ἀγῶνες καί στούς κινδύνους γιά τήν ἀρετή»,μέρος γ΄

Ὑπόθεση ΙΒ΄(12)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ἀπό τό βίο τοῦ ἁγίου Ἀλυπίου

Ὁ μέγας Ἀλύπιος, νιώθοντας τήν καρδιά του νά καίγεται ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, συλλογιζόταν τί νά κάνει σέ αὐτή τή ζωή, ὥστε νά μπορέσει νά εἶναι πάντοτε καί μέ ὅλη του τήν ὕπαρξη μαζί μέ τόν ποθούμενο Θεό καί μέ ὅλο του τόν νοῦ νά τόν βλέπει καθαρά καί νά ἑνώνεται μέ αὐτόν χωρίς τό παραμκρό ἐμπόδιο. Κατέληξε στήν ἀπόφαση νά ἀπαρνηθεῖ τά πάντα, νά φύγει μακριά ἀπό φίλους, συγγενεῖς, γνωστούς καί ἀπό τήν ἴδια τή μητέρα του καί νά ἀκολουθήσει τό καλό τῆς ἡσυχαστικῆς ζωῆς. Τήν ἀπόφασή του τή φανέρωσε μόνο στή μητέρα του λέγοντας:

«Μητέρα, μέ κυρίεψε φλογερός πόθος νά πάω στά μέρη τῆς Ἀνατολῆς, ὅπου πολλοί ἔζησαν θεάρεστα καί μέ μακαριότητα, ἀκολουθώντας τήν ἡσυχαστική ζωή. Ξεπροβόδισέ με λοιπόν γιά τό ταξίδι πρός 

τά ἐκεῖ, δίνοντάς μου τίς εὐχές σου σάν φυλαχτό».

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/07/blog-post_939.html

«Οἱ γονεῖς πού ἀγαποῦν τόν Θεό πρέπει νά χαίρονται καί νά τόν εὐχαριστοῦν γιά τίς δοκιμασίες, τίς ὁποῖες ὑποφέρουν τά παιδιά τους γιά χάρη τοῦ Κυρίου· πρέπει ἐπίσης νά παρακινοῦν τά παιδία τους στούς ἀγῶνες καί στούς κινδύνους γιά τήν ἀρετή» μέρος β΄

Ὑπόθεση ΙΒ΄(12)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ἀπό τόν βίο τοῦ ἁγίου μάρτυρα Κλήμεντος,

ἐπισκόπου Ἀγκύρας

Ὁ ἅγιος Κλήμης ἦταν ἀκόμη μωρό, ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του. Ἡ μητέρα του λοιπόν, μένοντας ἔτσι χωρίς τόν ἄντρα της καί στηρίζοντας τίς ἐλπίδες της, μετά ἀπό τόν Θεό, μόνο στό παιδί της, τόσο ἀκούραστα τό φρόντιζε, ὥστε ἦταν γι᾿ αὐτό τά πάντα, καί πατέρας καί παιδαγωγός καί μητέρα.

Ἐνῶ λοιπόν αὐτή ἦταν ἡ κατάσταση γιά τόν Κλήμη καί ἔτσι ἀνατρεφόταν σωστά ἀπό τή στοργική μητέρα καί μεγάλωνε, ἐκείνη προαισθάνθηκε ὅτι πλησιάζει τό τέλος της. Τότε, πῆρε μέ στοργή καί ἀγάπη στήν ἀγκαλιά τό παιδί, πού δέν εἶχε κλείσει ἀκόμη τά δέκα, καί θέλοντας νά τό κάνει κληρονόμο ὄχι τόσο τῆς περιουσίας της, ὅσο τῶν οὐράνιων θησαυρῶν, τό γλυκοφιλοῦσε καί τοῦ ἔλεγε:

«Παιδί μου, παιδί πολυαγαπημένο, παιδί πού εἶδες τήν ὀρφάνια πρίν νά δεῖς τόν πατέρα σου, ἀπέκτησες ὅμως γιά πατέρα τόν Θεό καί ἔτσι χρησιμοποίησες τήν ὀρφάνια γιά τήν εὐτυχία σου. Ἐγώ σέ γέννησα σωματικά, ὁ Χριστός ὅμως σέ γέννησε πνευματικά· γνώρισε τόν Πατέρα σου καί μή διαψεύσεις τό ὄνομα τοῦ γιοῦ. Μόνο τόν Χριστό λάτρευε· στόν Χριστό νά ἔχεις τήν ἐλπίδα σου. Αὐτός εἶναι ἀληθινά ἡ ἀθανασία· αὐτός ἡ σωτηρία· αὐτός γιά χάρη μας κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό καί ἀνύψωσε καί ἐμᾶς μαζί του καί μᾶς ἔκανε παιδιά του καί θεούς. Ὅποιος λοιπόν μπαίνει στήν ὑπηρεσία τέτοιου Κυρίου, θά ξεπεράσει ὅλα τά δεινά, καί ὄχι μόνο θά νικήσει τούς ἡγεμόνες καί βασιλιάδες πού λατρεύουν τά εἴδωλα, ἀλλά θά ντροπιάσει καί τούς δαίμονες πού ἐκεῖνοι τιμοῦν, καί τόν ἴδιο τόν ἀρχηγό καί ἐπικεφαλῆς τους, τόν διάβολο».
 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/07/blog-post_881.html